Γιατί δεν μπορούμε να γαργαλήσουμε τον εαυτό μας;

Tο πείραμα έγινε από τη δρα Κριστίν Χάρις στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στο Σαν Ντιέγκο.



Στο πείραμα συμμετείχαν 35 φοιτητές. Καθένας κάθησε με δεμένα τα μάτια σε μια καρέκλα με το ένα πόδι του γυμνό πάνω σε ένα σκαμνί και σε απόσταση μερικών εκατοστών από ένα ρομποτικό χέρι. «Πρώτα θα σε γαργαλήσω εγώ, μετά η μηχανή», έλεγε η δρ Χάρις σε κάθε φοιτητή. Στην πραγματικότητα τους γαργάλησε και τις δύο φορές μια βοηθός. Η δρ Χάρις διαπίστωσε ότι οι φοιτητές γελούσαν το ίδιο δυνατά όταν πίστευαν ότι τους γαργαλούσε η μηχανή, γεγονός που την οδήγησε στο συμπέρασμα πως το γαργάλημα είναι ένα ανακλαστικό που εξαρτάται από τον αιφνιδιασμό. Γι΄ αυτό δεν μπορούμε να γαργαλήσουμε τον εαυτό μας, γιατί δεν μπορούμε να τον αιφνιδιάσουμε.